MAROKO


 

 

PRZEPISY CELNE I DEWIZOWE


 

Obywatele polscy udający się turystycznie do Maroka są zwolnieni z obowiązku wizowego na okres do 90 dni. Dokumentem uprawniającym do przekroczenia granicy i wjazdu na terytorium Maroka jest paszport, który powinien być ważny jeszcze przez minimum 6 miesięcy od planowanej daty wjazdu.

Miejscowe przepisy nie wprowadzają specjal­nych restrykcji celnych ani ograniczeń w przywozie dewiz, należy jednak zadeklarować je przy wjeździe, jeśli ich równowartość w dirhamach jest równa lub przewyższa kwotę 100.000 MAD. Dirham marokański jest poza Marokiem walutą niewymienialną; obowiązuje suro­wy zakaz wywożenia go za granicę. Na podstawie urzędowego dowodu wymiany można przy wyjeździe ubiegać się o zwrot dewiz w zamian za niewykorzystane dirhamy.

 

ZDROWIE


 

W Maroku nie ma poważnych zagrożeń sanitarno-epidemiologicznych i dlatego szczepienia ochronne nie są obowiązkowe. Przed podróżą warto jednak zaszczepić się przeciw tężcowi i żółtaczce pokarmowej. Ze względu na odmienne zwyczaje higieniczne turysta może zachorować na dur brzuszny i inne choroby układu trawiennego. Turyści powinni pić wyłącznie wodę przegotowaną bądź mineralną, a owoce i warzywa starannie myć i obierać przed spożyciem. Apteki są ogólnodostępne. Marokańskie leki są skuteczne w przypadku zachorowania na dur brzuszny i inne choroby biegunkowe. Polskie medykamenty nie zawsze się sprawdzają. Opieka zdrowotna w Maroku jest na dobrym poziomie. Publiczne i prywatne ośrodki opieki medycznej świadczą usługi odpłatnie. Cena standardowej wizyty lekarskiej wynosi od 10 do 20 EUR, porada lekarska w nocy lub w weekend - 30 EUR, natomiast dobowy koszt pobytu w szpitalu lub klinice - ok. 60 EUR (bez kosztów leczenia). 

 

KLIMAT


 

Zarówno na atlantyckim, jak i śródziemnomorskim wybrzeżu Maroka plażowanie rozpoczyna się już w maju i trwa do października.Temperatury powietrza powyżej 25 ºC utrzymują się od lipca do października w okolicach Agadiru oraz od lipca do września w rejonie Casablanki.

 

RELIGIA I OBYCZAJE


 

W Maroku obowiązują nieco odmienne zwyczajowe normy zachowania i ubierania się. Poza hotelami wyższej kategorii za szokujące mogą uchodzić zbyt swobodne stroje, zwłaszcza kobiet (np. spódnice mini, bluzki z odkrytymi ramionami, szorty, obcisłe ubrania). Takich strojów (dotyczy to również zbyt krótkich spodni u mężczyzn) należy się wystrzegać, szczególnie podczas podróży na południe kraju i z dala od ośrodków turystycznych. Fotografowanie ludzi bez ich zgody lub z ukrycia jest niemile widziane i może się spotkać z gwałtownym sprzeciwem lub nawet żądaniem dość wysokiej opłaty. Cudzoziemców nie będących wyznawcami islamu obowiązuje zakaz wstępu do meczetów (często nad ich wejściem umieszczane są stosowne ostrzeżenia). Nie jest też dopuszczalne fotografowanie wnętrz większości meczetów z progu. Dla turystów dostępne są jedynie cztery muzułmańskie miejsca kultu: meczet Hasana II w Casablance (z wyjątkiem piątku, dnia głównych modlitw; wstęp 20 EUR), część pomieszczeń meczetu Moulaya Ismaila w Meknesie, mauzolea Mohammeda V w Rabacie oraz Moulaya Alego Cherifa w Rissani (południe Maroka). Ponieważ islam zabrania picia alkoholu, zdecydowana większość tańszych restauracji i jadłodajni oraz sklepów spożywczych nie sprzedaje go. Jest on jednak dostępny w prawie wszystkich supermarketach, a także w nielicznych licencjonowanych punktach sprzedaży w dużych miastach. Marokańskie władze tolerancyjnie traktują inne religie. W każdym większym mieście istnieją kościoły katolickie, w których odprawiane są msze.

 

PŁATNOŚCI


 

Dirham poza Marokiem jest walutą niewymienną. Pieniądze można bez problemu wymienić w Maroku. Trzeba pamiętać, że na miejscu nie sprzedamy złotówek. Najbardziej opłaca się zabrać ze sobą euro lub dolary. Istnieje mnóstwo kantorów czy banków, szczególnie w większych miastach. Warto zadbać o to, żeby banknoty były w dobrym stanie. Inaczej pracownik kantoru może odmówić wymiany. Na podstawie urzędowego dowodu wymiany można przy wyjeździe ubiegać się o zwrot dewiz w zamian za niewykorzystane dirhamy. Zakazane jest wywożenie go poza granice kraju. Jeden dirham to ok. 0,35 zł.

Bankomaty są dostępne we wszystkich większych miastach, a także w ośrodkach turystycznych. Można skorzystać z usług Western Union (dobrze rozwinięta sieć punktów na terenie całego kraju). Czas oczekiwania na wypłatę od chwili wysłania pieniędzy z Polski wynosi ok. 3 godzin. Jest to pomocne w przypadku kradzieży lub zgubienia pieniędzy.

 

TRANSPORT


 

Po Maroku najłatwiej poruszać się koleją – ONCF lub autobusami. Najbardziej renomowane są dwie kompanie autokarowe – CTM i Supratours. Istnieją także prywatne firmy przewozowe. Przejazdy ich autobusami są tańsze, ale za to mniej komfortowe. Na terenie kraju nie ma problemu z wypożyczeniem samochodu. W zależności od klasy auta ceny wahają się od 25 do 40 E za dzień.

Sieć transportu autokarowego jest dobrze rozwinięta. Ponieważ jednak kierowcy nagminnie nie respektują przepisów kodeksu drogowego, a znaczna część taboru nie spełnia wymogów bezpieczeństwa, wypadki autokarów zdarzają się stosunkowo często. Rozkład jazdy i cennik pociągów oraz niektórych autokarów (Supratours) dostępny jest na stronie marokańskich kolei www.oncf.ma. W miastach popularną i tanią formą komunikacji są tzw. małe taksówki (petit taxi); nie mają one prawa opuszczać administracyjnych granic miasta. Korzystając z nich, należy zadbać o to, aby licznik był włączony. Po godz. 20.00 opłata za przejazd wynosi 50% więcej, niż wskazuje licznik. Poza miastem i między miastami mogą kursować jedynie tzw. duże taksówki (grand taxi). Zabierają one do 7 pasażerów. Opłata za przejazd zależy od liczby pasażerów i długości trasy. Dobrze jest uzgodnić to przed podróżą. Można wynająć taką taksówkę w kilka osób lub indywidualnie, ale wtedy trzeba zapłacić także za wolne miejsca. W większych i średnich miastach kursują autobusy komunikacji miejskiej. Trasy komunikacji są przeważnie oznaczone tylko po arabsku (jedynie w Marrakeszu po francusku). Stan techniczny autobusów miejskich często odbiega od ogólnie przyjętych norm wymaganych dla transportu publicznego.

 

POZOSTAŁE INFORMACJE


 

  • Język: Język urzędowy: arabski. Inne języki: francuski, hiszpański (na północy i na Saharze Zachodniej).

 

  • Godziny pracy:  urzędy państwowe i poczta pracują od 9.00 do 12.00 i od 15.00 do 18.00. Sklepy są otwarte mniej więcej w tych samych godzinach w pierwszej połowie dnia, ale dłużej w godzinach popołudniowych, aż do 20.00. Banki są czynne od 9.00 do 16.00 (niekiedy do 17.00), z przerwą na obiad. Hipermarkety są otwarte na ogół 7 dni w tygodniu. Dniami wolnymi od pracy są sobota i niedziela, jednak w piątek, dzień głównych modlitw, niektóre sklepy i urzędy przestają praktycznie funkcjonować od południa.

 

  • Podatek VAT: istnieje możliwość odzyskania VAT od niektórych towarów zakupionych w Maroku przez osoby zamieszkałe na stałe za granicą - jeżeli towary te zakupione zostały na użytek własny i będą użytkowane za granicą. Minimalna kwota zakupu wynosi 2000 MAD, należy uzyskać od sprzedawcy specjalny, ostemplowany rachunek (bordreau de vente) w 4 egzemplarzach, który przedstawia się celnikowi podczas przekraczania granicy Maroka. Towar powinien być wywieziony przez właściciela w terminie 3 miesięcy od daty zakupu. Więcej informacji w języku francuskim na stronach http://www.douane.gov.ma/web/guest i http://portail.tax.gov.ma/jctportal/wps/portal/.

 

  • Zakupy i ceny: kartka pocztowa – 2-3 MAD znaczek do Polski – 6,5 MAD godzina w kawiarence internetowej – 10 MAD woda mineralna – 5 MAD sok pomarańczowy 1l – 3 MAD pomarańcze 1kg 3-5 MAD melon 1kg – 5 MAD pomidory 1kg - 3 MAD chleb – 1-2 MAD obiad w restauracji o podstawowym standardzie – 20 MAD śniadanie w barze (bagietka i kawa) - 5 MAD marokańskie wina – od 30 MAD coca-cola 1l – 9 MAD ciasteczka na targowisku – 1-2 MAD taksówka w Agadirze ze strefy hotelowej do centrum miasta – 20 MAD W Maroku sklepy czynne są od 9.00 do 12.00 i od 15.00 do 20.00.